p. Patrycja Kolasa

Godziny pracy:

Poniedziałek:

Wtorek:

Środa:

Czwartek:

Piątek:

sala 67

Nasz gabinet powstał z myślą o dzieciach, które mają problemy z prawidłową wymową. Zaburzenia artykulacyjne dzieci nie są jedynie problemem dzieci w wieku przedszkolnym, w bardzo dużym stopniu dotykają też dzieci szkolnych. Dlatego też w naszej szkole od kilku lat prowadzona jest terapia logopedyczna, na którą uczęszczają uczniowie młodsi i starsi. Zadaniem logopedy jest:

• przeprowadzenie badań przesiewowych w celu wyłonienia dzieci z ryzyka ( diagnoza szkolna)

• prowadzenie terapii logopedycznej

• profilaktyka logopedyczna

Diagnoza logopedyczna to określony sposób postępowania badawczego, którego celem jest potwierdzenie bądź wykluczenie istnienia zjawisk logopedycznych Podstawowym celem diagnozy jest ustalenie tego, co dziecko już potrafi. Zgodnie z obowiązująca procedurą poznania każda czynność diagnostyczna musi opierać się wg kolejnych etapów. Przeprowadzana w naszej szkole diagnoza jest oparta na:

1. Badaniu wstępnym (, zapoznanie się z dokumentacją z Publicznych Poradni Pedagogiczno – Psychologicznych, wywiad, obserwacja)

2. Bezpośrednie badanie mowy

Badanie bezpośrednie jest badaniem, które określa stan faktyczny zaistniałego problemu logopedycznego. Badamy:

• funkcje połykowe

• funkcje oddechowe

• słuch fonemowy

• pamięć słuchową

• kinestezje mowy

• płynność i prozodia mowy

• orientacyjne badanie lateralizacji.

Diagnozę opieramy na fachowej literaturze.

1. Rocławski B., Słuch fonemowy i fonetyczny

2. Rodak H., Nawrocka D., Od obrazka do słowa. Poradnik dla pedagogów, logopedów i rodziców dzieci z trudnościami w porozumiewaniu się

3. Dźwięki z naszego otoczenia Rozwój mowy Logopedia

4. Bilewicz G. Kwestionariusz badania mowy.

5. Cmokaj, dmuchaj, parskaj, chuchaj.

Większość badanych dzieci wykazuje bardzo rozległe i wielostopniowe zaburzenia. Posiadają kilka zaburzeń. Mały procent stanowią dzieci o jednej zaburzonej głosce w wymowie. Najczęściej spotykane u dzieci to:

– dyzartria – zaburzone wymawianie głoski „r”

– dyslalia – nieprawidłowa realizacja fonemów przy jednoczesnym uszkodzeniu aparatu artykulacyjnego ( wargi, język, zęby, podniebienie)

– zaburzone głoski z szeregu szumiącego, ciszącego, syczącego

– mowa bezdźwięczna

– niepłynność mowy (jąkanie, zacinanie)

– zaburzenia prozodii mowy (tempo, rytm, melodia)

Bardzo ważnym elementem w terapii jest systematyczne uczestnictwo dziecka. Aby dziecko chętnie uczestniczyło w zajęciach należy prowadzić zajęcia ciekawie, urozmaicać terapię stosując wiele nowoczesnych i specjalistycznych pomocy logopedycznych. Należy zwrócić uwagę na warunki w jakich odbywa się terapia. Powinno być to pomieszczenie z lustrem, jasne, warunki dostosowane do prowadzonej terapii. Taka forma terapii sprzyja szybszej korekcie wad wymowy, podnosi efektywność pracy oraz motywuje dziecko do dalszej współpracy.

Nieobjęcie dzieci z tzw. ryzyka powoduje przede wszystkim pogłębianie się wad wymowy, wpływa negatywnie na nastrój dziecka i jego stan emocjonalny (wyśmiewanie się innych), ma odniesienie w nauce – przede wszystkim czytania i pisania, przez co wpływa na poziom nauki i niepowodzenia szkolne.

Należy zwrócić szczególną uwagę na rolę rodzica jaką pełni w terapii logopedycznej. Jeżeli terapia prowadzona na terenie szkoły nie jest wspomagana przez czynne i systematyczne ćwiczenia na terenie domu – terapia nie zawsze odnosi założony cel jak i przeciąga się w czasie.

Przyczyny wad wymowy

• zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego

o nieprawidłowa budowa języka

o nieprawidłowa budowa podniebienia

o zniekształcenie zgryzu

o anomalie zębowe

o przerost trzeciego migdałka

o polipy

o skrzywienie przegrody nosowej

o przerost śluzówki nosa

• nieprawidłowe funkcjonowanie narządów mowy

o niska sprawność języka, warg

o trudności koordynacji pracy wiązadeł głosowych z artykulacją nasady

o zakłócona praca mięśni napinających i przywodzących wiązadła głosowe

o nieprawidłowa praca zwierającego pierścienia gardłowego

o brak pionizacji języka, tzw. infantylne połykanie

• nieprawidłowa budowa i funkcjonowanie narządu słuchu

o zaburzenie analizy i syntezy słuchowej

o wybiórcze upośledzenie słuchu, obniżenie słyszalności

o zaburzenie słuchu fonematycznego

• warunki niesprzyjające uczeniu się mowy

o nieprawidłowe wzorce wymowy, nieprawidłowa atmosfera, styl wychowania i postawy rodziców

o brak stymulacji rozwoju mowy

• nieprawidłowe funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego

• psychiczne podłoże dyslalii (brak zainteresowania mową innych, odczuwanie własnych wypowiedzi jako czegoś trudnego, męczącego i w związku z tym ograniczanie ich, co nie sprzyja normalnemu rozwojowi mowy)

• opóźniony rozwój psychomotoryczny i emocjonalny dziecka

Na czym polega terapia logopedyczna? Stosowane ćwiczenia obejmują:

• trening sprawności motorycznej narządów mowy

• trening słuchowy w odróżnianiu dźwięków zaburzonych i prawidłowych

• trening poprawnych pozycji artykulacyjnych narządów mowy

• trening artykulacji monitorowany wzrokowo, słuchowo i dotykowo

• trening doskonalenia wymowy poszczególnych głosek w warunkach izolacji oraz łączenia głosek w strumieniu mowy

• współpraca specjalisty ze środowiskiem rodzinnym

Katarzyna Stępniowska – Frąc